Katia Marinello, modeontwerpster, is een echt voorbeeld voor de mode. Als je haar winkel binnenloopt dan voel je je meteen in een wereld waarin stijl en elegantie heel normaal zijn. Je vertrouwt meteen vanzelf op haar advies, omdat Katia in één blik doorheeft hoe ze jou het beste kan beoordelen. Het is niet alleen een kwestie van outfit, maar net iets méér, iets dat verder gaat en je overtuigt. Elk jaar zijn haar modeshows een waar evenement, waarbij entertainment, dans, folklore, verfijning en smaak de combinatie vormen voor iets buitengewoon unieks.

 

Ik kan me voorstellen dat je als kind al met je Barbies modeshows speelde, klopt dat?

 

Ja, ook. Denk je eens in dat ik met anderhalf jaar al stampij maakte als ik mooie gordijnstof zag, dan begon ik te huilen omdat ik ‘dat jurkje’ wilde. Mijn oma, die goed kon naaien, zocht dan naar zo’n zelfde stof en stelde me tevreden. Voor mij was dat het mooiste cadeau. Een paar jaar later zei ik al tegen mijn moeder: <deze rok of dat shirt staat je niet goed… en verder kleedde ik me absoluut niet aan als ik niet het juiste ondergoed had>.

 

Een kleine ontwerpster in de luiers, maar hoe is de inspiratie werkelijk begonnen? Vertel ons je verhaal.

 

Ik ben bouwkundig opzichter en heb bouwkunde in Venetië gestudeerd, maar mijn passie was theater, decorontwerp. Dus om dit onderwerp beter te leren kennen ging ik naar Rome, om te studeren aan de Academie van Mario Riva en daar werd ik al een soort van adviseur, omdat men mij de keuze van toneelkleding toevertrouwde. Vanwege de liefde keerde ik terug naar huis. Ik trouwde maar gaf de theaterwereld niet geheel op. Al snel begon men mij te kennen, ik was de styliste voor een reclamespotje, terwijl vrienden en familieleden mij de keuze van hun kleding toevertrouwden. Zo vaak zelfs dat ik besloot om een winkel te openen. En langzamerhand begon ik ook zelf iets te produceren. Ik vond een vakman die sieraden-schoenen voor me begon te maken, verfraaid met Swarovski-stenen, die met grote precisie en deskundigheid met de hand zijn aangebracht: één voor één. Ze waren zo’n groot succes, dat ik ze overal in Italië begon te verkopen. Ik had twee vertegenwoordigers. Intussen werd ik nog steeds gevraagd als reclameadviseur.  En zo begon het allemaal, uit passie.

 

Hoe ben je zo tot Union Lido gekomen?

 

Dankzij mijn vader, en ik vind dat we hier ook best even mogen stilstaan bij Ferdinando Marinello, die echt een soort van gastvrijheid wist te bedenken. Heel veel jaar geleden, toen toeristen met hun motor en kampeertentje op de camping aankwamen, bezorgde mijn vader, die bakker was, brood op de fiets, terwijl Giovanni Cattel kaas rondbracht. Ze praatten met de toeristen en ‘s avonds besloten ze wat aan entertainment te doen. Mijn vader belde een vriend met een accordeon op. De avonden werden snel onvergetelijk, en iemand begon te vragen of er geen mogelijkheid was om de ontmoetingen te beëindigen met het proeven van lokale specialiteiten. En zo gebeurde het dat mijn vader aan zijn vrouw vroeg om voor een kleine groep van 5 personen gepaneerde sardines met aardappelen te bereiden en pastagerecht met vis. Die vijf gasten werden er tien, die tien werden er twintig en in 1960 moest mijn vader 1200 zitplaatsen per avond verzorgen. Het koken werd verzorgd door mijn moeder, haar vier zussen en mijn oma’s.

We begonnen te praten over de Stijl van Fernando Marinello, die na de maaltijd niet de gebruikelijke rekening bracht, maar ging zitten en een drankje aanbood, en met alle gasten praatte, één voor één, niemand uitgezonderd. Er waren mensen die zelfs een uur op de rekening wachtten om met hem te kunnen praten. Hij heeft dat restaurant in Cà Ballarin 25 jaar gehouden, totdat drs. Macola hem vroeg om het nog steeds bestaande ‘La Fattoria’ te beheren, in het Sporting Center.  In 1989 trok hij zich terug vanwege gezondheidsredenen. Zijn bijnaam was: “de toeristenvriend”. Hij werd voorzitter van het VVV, wethouder, men begon hem te citeren in boeken over de kust van Cavallino als degene die wist hoe je een gastvrij onthaal moest creëren.

 

Terug naar jou, hoe maakte je de overstap van horeca naar mode?

 

Ik werkte samen met mijn vader, overdag was ik serveerster en ‘s nachts studeerde ik en wijdde ik me aan het theater. Ik heb voor sommige bedrijven jassen en jurken ontworpen, maar droomde ervan om voor mezelf te werken. Er was een klein winkeltje beschikbaar bij Union en dat nam ik. Natuurlijk was het feit dat ik ‘Fernando’s dochter’ was mijn doorgangsbewijs. Mensen kwamen mij opzoeken en dag voor dag leerden ze me kennen en te vertrouwen op mij en mijn smaak voor mode.  Van mijn vader leerde ik toeristen te beschouwen als vrienden. Kijk, ik bedenk geen outfits voor klanten, maar ik geef advies aan vrienden en vriendinnen, ik probeer te zorgen dat ze zich goed voelen, hun eigen persoonlijke stijl vinden. Want dit is nou wat ik leuk vind, dit is waarom ik dit werk doe.

 

Vertel ons eens over je modeshows die echte evenementen zijn …

 

Ik probeerde deze, in samenwerking met Union Lido, op touw te zetten zoals de traditionele modeshows. Mensen zijn op vakantie en willen graag iets nieuws zien dat hen enthousiast maakt. Ik vraag bijvoorbeeld een dansgroep dat nu op tournee is in Jeruzalem en daarna naar Dallas gaat …

 

Hoeveel outfits bereid je voor?

 

Een honderdtal en elk van hen moet apart bekeken worden, de juiste uitstraling krijgen, en moet “spectaculair” zijn.

 

Hoeveel merken zijn er te vinden in je boetiek?

 

Alleen al voor strandkleding ongeveer 40. Ik doe voortdurend onderzoek, omdat ik een internationale klantenkring heb moet ik altijd innovatief zijn en iets anders bieden en er moet een ruime keuze zijn voor meerdere stijlen of behoeften.

Er zijn dames die speciaal naar mij komen om hun zomergarderobe te vernieuwen aan het begin van het seizoen en de wintergarderobe in september.

 

Wat geeft je de meest voldoening?

 

De e-mails van degenen die me bedanken voor mijn vriendelijkheid en professionaliteit. Er zijn mensen, wellicht uit Duitsland of uit Denemarken, die mij zelfs in de winter om advies vragen voor een opvallende outfit tijdens een speciale gebeurtenis …

‹ credits ›